Header afbeelding

Dit is mijn tweede kans!

“Spring, oma!”, roept kleindochter Meike vanaf de trampoline. Ze kent haar oma, mevrouw Duerinck-Verschuren,  bijna niet anders dan opgewekt en actief. Altijd bezig en onderweg. Tot het afschuwelijke bericht, nu ongeveer acht maanden geleden: longkanker. In een zeer agressieve vorm, volgens de toenmalige arts uit een ander ziekenhuis. Alleen chemo en daarna eventueel tabletten zouden nog een remmende werking kunnen hebben. Uit een second opinion bleek tot haar geluk iets anders. Deze tweede arts wees haar meteen op een lopende studie – met medicijnen - in het Amphia Ziekenhuis. Deze experimentele behandeling, die ook tot doel heeft om de ziekte af te remmen, was speciaal gericht op haar vorm van kanker. Al bij de eerste kuur slonk de tumor. Ze kan het nog maar amper geloven.

“Ik was totaal van de kaart”, constateert ze terugdenkend aan de zware periode die achter haar ligt. Een aanhoudende kriebelhoest was in eerste instantie de reden om ‘toch maar eens naar de huisarts te gaan’. Pas bij een tweede bezoek, weken later, werd vastgesteld dat er iets mis was. En dan die onwerkelijke en totaal onverwachte boodschap: u heeft nog drie tot vier maanden te leven, hooguit een jaar.
“Ik kwam niet meer buiten en dacht almaar dat ik toch dood zou gaan”, vertelt mevrouw Duerinck-Verschuren bedroefd. De second opinion gaf haar weer hoop. In Amphia vond ze het vertrouwen terug. “Ik werd daar zo goed opgevangen. Ze gaven me goede uitleg en stelden me gerust. Mijn twee vaste begeleiders, de dokters, ik heb enkel lof.

En nu dus, een maand of acht later, dat fantastische nieuws: de (zichtbare) tumor, die toch flinke proporties had, is weg! Door de medicatie heeft ze, in tegenstelling tot chemo, weinig tot geen bijwerkingen en heeft ze haar leven van ‘ervoor’ weer in zijn geheel kunnen oppakken. Ze werkt, geniet van het spelen met haar kleindochter en wandelt samen met haar man flinke afstanden met de hond. “Lichamelijk mankeer ik ‘niets’, ik voel me niet ziek. Maar geestelijk heb ik een flinke klap gehad. Ondanks het goede nieuws zal ik blij zijn als er een jaar voorbij is. Die allereerste uitspraak blijft nog altijd in mijn hoofd spoken. ”

Om de drie weken rijdt ze voor onderzoek met haar man naar Breda, op anderhalf uur afstand van hun woonplaats. Iedere zes weken zijn er de nog altijd spannende scans. “Gelukkig plannen ze alle handelingen telkens op één dag. Ik zie er ook niet tegenop, omdat de mensen zo prettig zijn en het zo ‘thuis’ voelt. Ze kunnen me niet vertellen hoe alles zal verlopen. Dat is niet te voorspellen. Maar dankzij deze studie is mijn situatie nu stabiel. Ik ben heel blij met deze, tweede, kans!”

Deze website maakt gebruik van cookies.

Amphia gebruikt cookies om het gebruik van de website te analyseren en het gebruiksgemak te verbeteren. Lees meer over cookies in onze disclaimer.