Carlo Lapré: Met mijn tatoeage herdenk ik de tijd in Amphia
Het verhaal van Carlo Lapré is indrukwekkend. Als hij vertelt over de periode waarin hij in het ziekenhuis lag, wordt hij nog emotioneel. Niet zo gek ook: in 2023 wordt hij na ademhalingsproblemen opgenomen. Hij ligt elf dagen op de Intensive Care (IC). Waarvan acht dagen in coma. Tegelijkertijd was hij verbonden aan de hart-longmachine. “Mijn gezin heeft in die tijd twee keer afscheid van mij genomen. Ze zijn natuurlijk enorm geschrokken.”
Geen makkelijke patiënt
Van de dagen op de IC weet Carlo weinig. “Toen ik wakker werd, wist ik niets meer van de dagen daarvoor. Maar ik wilde maar één ding: vooruit. De arts vertelde dat ik veel moest rusten om te herstellen. Voor iemand die altijd sport, werkt en beweegt, was bedrust een straf.”
Carlo zegt lachend: “Tijdens mijn opname in het ziekenhuis was ik niet altijd de makkelijkste patiënt. Ik was wat dwars en eigenwijs. Overal had ik een mening over. De flesjes drinken die mijn vrouw meenam, gebruikte ik als gewichten om mijn spieren mee te trainen. De verpleegkundigen hebben zoveel geduld met me gehad. Zelfs toen ik bijna nog niet kon staan en zelf al naar het trappenhuis wilde om te trainen, haalden zij mij rustig terug.”
Verbazingwekkend snel herstel
Zijn doorzettingsvermogen hielp wel. Na 2,5 week mocht Carlo naar huis, zonder revalidatietraject. Dat is bijzonder, want de verwachting is eigenlijk minimaal 6 weken in het ziekenhuis en daarna minstens 9 maanden in een revalidatiecentrum. “Toen ik thuis kwam, ging ik wel iets te snel van start. Mijn lichaam gaf een signaal dat het niet goed ging. Ik heb via de Ergotherapeut geleerd om te doseren. Het herstel ging daarna goed.”
En door!
Voor een sportman die marathons, Ironmans en triatlons deed, was de diagnose bronchospasme (een verkramping van de spieren rond de luchtpijp) even slikken. “Ik ben nu een zwaar chronisch astmapatient. De arts zei dat ik misschien nog vijf tot tien kilometer zou kunnen hardlopen. Niet meer combineren met zwemmen en fietsen. Maar inmiddels heb ik alweer een halve marathon en de Zevenheuvelenloop gelopen. En ik stond ook al drie keer aan de start van een Hyrox-event. En gefinished hoor,” voegt hij er met een knipoog aan toe. “Zowel in mijn werk als vrije tijd ben ik wel rustiger geworden.”
Wat hem het meest heeft geraakt?
“Ten eerste de zorg. Die mensen zijn zo kundig en rustig. Ik ben nog terug geweest naar de IC om hen te bedanken. Ze herkenden mij als patiënt van toen gelukkig niet meer terug. Maar ze wisten nog wel wat voor bijzondere patiënt ik was. Ten tweede het feit dat ik mijn gezin onbedoeld in deze situatie heb gebracht en hen zo heb laten schrikken.”
Dankbaar
Uiteindelijk heeft hij nu zwaar chronische astma maar daar is goed mee te leven en te sporten. Toch is Carlo dankbaar. En emotioneler dan voorheen. De periode dat hij in coma lag, blijft hij ieder jaar herdenken. “Niet om stil te staan bij het gevaar, maar juist om het leven te vieren.” Op zijn arm draagt hij nu een tatoeage die het hele verhaal samenvat. “Zodat ik nooit vergeet wat er is gebeurd. En hoeveel geluk ik heb gehad.”
De tatoeage zit vol symboliek. De uiteenspattende klok: Het was zijn tijd nog niet, een oog: hij is door het oog van de naald gekropen, een engel op zijn schouder en de strijder: strijden op leven en dood.
Aan het woord: patiënt Carlo Lapré
Amphia bestaat 25 jaar! Een mijlpaal om trots op te zijn. We blikken terug én kijken vooruit: hoe ziet de zorg van de toekomst eruit? In deze reeks delen we 25 verhalen van collega’s, patiënten en huisartsen. Zij vertellen over hun werk, hun ervaringen en hun ideeën voor de toekomst.
Meer verhalen lezen?