Header afbeelding

“Ik wilde de kanker niet aankijken”

Marcia (48) kreeg in 2018 te horen dat ze borstkanker had. Ze onderging chemokuren en een borstamputatie.

“Een jaar geleden voelde ik pijn in een van mijn borsten. De huisarts verwees me voor een mammografie door naar Amphia. Een week later hadden we de eerste afspraak bij het Mammacentrum. Daar kregen we te horen dat het daadwerkelijk foute boel was. Ik kwam onder behandeling bij oncologisch chirurg dr. Luiten en oncoloog dr. ten Tije.

Vanaf dag één riep ik: “die borst moet eraf”. Dit wilde ik zelfs als door chemo de tumor zo klein zou worden dat een borstsparende operatie zou kunnen. Dr. Luiten en dr. ten Tije respecteerden mijn keuze, dat gaf meteen rust. Ik startte met vier zware chemokuren, daarna 12 lichtere. In die eerste periode was ik heel praktisch. Ik ging boodschappen doen, voelde me nog niet ziek en ging gewoon werken. De eerste vier kuren gingen redelijk goed, daarna merkte ik dat het steeds zwaarder werd.

In die periode ben ik mijn haar verloren, dat was het moeilijkste van alles. Ik had lang haar en liet het eraf halen. Toen ik binnenkwam draaide ik de stoel weg van de spiegel. De kapster vroeg: “Wat doe jij nou?” Ik gaf aan dat ik niet wilde zien dat ze mijn haar eraf haalde. Mijn kale hoofd heb ik in die periode nooit gezien, ik wilde de kanker niet aankijken. Ik dacht: ik heb kanker maar ik ben het niet. Ik ben naar een pruikenwinkel gegaan en heb een prachtige pruik uitgezocht. Zo leek ik nog op mezelf.

Na de eerste vier chemokuren was de tumor al geslonken. Op oudejaarsdag begon de laatste reeks kuren. Daarna zou de operatie plaatsvinden en vervolgens bestraling. Iedereen zei: door die laatste weken kom je makkelijk heen. Helaas werd ik enorm ziek. Rond Valentijnsdag werd ik opgenomen. Dr. ten Tije gaf aan dat we de laatste reeks chemokuren niet konden afmaken omdat het niet goed met me ging. De volgende stap was de borstamputatie.

Toen ik na de operatie wakker werd was ik zó blij. Na onderzoek van het weefsel bleek dat er geen kankercellen meer waren. Ik hoefde geen bestraling meer te ondergaan. Ik had een hormonale kanker, dus ik slik nog vijf jaar hormonenremmers. Daardoor ben ik nu in de overgang.

Dr. ten Tije, dr. Luiten en verpleegkundig specialisten Judith en Monique maakten de behandeling menselijk. Ze kenden me door deze intensieve periode als geen ander en wisten precies wat ik nodig had. Naast de hulp van de medisch specialisten heb ik me er samen met mijn dreamteam doorheen geslagen: twee hele lieve vriendinnen en mijn man. Ook mijn honden, Napoleon en Josephine, zorgden voor veel steun. Ik voel me nu goed. Het lastigste vind ik het teruggaan naar het normale leven. Daar is geen handboek voor.

In de toekomst wil ik mij inzetten voor lotgenoten. Ik heb meegedaan aan een wetenschappelijk onderzoek. Dat vind ik erg belangrijk voor degenen die na mij komen. Ook ben ik opnieuw getrouwd met mijn man. Het was een verrassing voor onze familie en vrienden. Toen het heel slecht met me ging, dacht ik: als ik hier doorheen kom, trouw ik opnieuw met Michel. Een jaar nadat ik hoorde dat ik kanker had, vierden we het leven en de liefde en kon ik mijn naasten bedanken voor de steun. 

Er is voor mij geen leven voor en na kanker. Ik heb één leven waarin ik even heel ziek ben geweest, dat is nu voorbij. We zijn gelukkig en dankbaar.”

Deze website maakt gebruik van cookies.

Amphia gebruikt cookies om het gebruik van de website te analyseren en het gebruiksgemak te verbeteren. Lees meer over cookies in onze disclaimer.